“Maar hij, vol van de Heilige Geest, hield zijn ogen naar de hemel gericht en zag de heerlijkheid van God, en Jezus, staande aan de rechterhand van God.” (Handelingen 7:55 HSV)
Het verhaal over Stefanus is schokkend en ontroerend tegelijk. Hij was één van de eerste christenen, “vol geloof en kracht.” (Handelingen 6:8 HSV) Met enthousiasme vertelde hij over de Heere Jezus. Zijn boodschap werd ondersteund door wonderen. Dat trok de aandacht — niet alleen van mensen die geïnteresseerd waren in het Evangelie, maar ook van felle tegenstanders. Die wisten Stefanus op grond van valse getuigenverklaringen te arresteren. Toen Stefanus de gelegenheid kreeg om zich te verdedigen, nam hij geen blad voor de mond. Hij hield een indringende rede en beschuldigde de Joodse Raad ervan dat zij Jezus, de Rechtvaardige, hadden verraden en vermoord (zie Handelingen 7:52). Dat viel natuurlijk niet in goede aarde. Deze mannen waren laaiend van woede!
En dan, midden in dat dramatische gebeuren, staat ons dagvers. Stefanus keek omhoog en hij zag Gods heerlijkheid. Hij zag Jezus daar staan.
Toen hij dat aan de omstanders vertelde, werden die zo mogelijk nog kwader. Ze sleepten Stefanus de stad uit en gooiden hem met stenen dood. Maar hij bleef tot zijn laatste adem met Jezus praten, alsof Die voortdurend bij hem was: “Heere Jezus, ontvang mijn geest.” (Handelingen 7:59 HSV)
Het raakt mij dat Stefanus temidden van zoveel geweld innerlijke vrede kon ervaren — omdat hij Jezus zag. Is Jezus’ aanwezigheid voor jou ook zo reëel? Wat doet dat met jou?