“Zij gingen naar buiten, en gingen meteen aan boord van het schip; en in die nacht vingen zij niets.” (Johannes 21:3b)
Het was Petrus die zei: “Ik ga vissen.”
Ze waren weer samen de discipelen van Jezus, ditmaal met z’n zevenen.
De Heere Jezus was twee keer aan hen verschenen, nadat Hij uit de dood was opgestaan.
Nog vol van alles wat er gebeurd was de afgelopen tijd, zochten zij elkaar op. Ze hadden geen duidelijk doel en waren afwachtend op de dingen die komen zouden.
Maar nietsdoen was geen optie. De zee trok, hun boten en netten lagen zoals ze het achtergelaten hadden.
De keus was snel gemaakt. “Wij gaan met je mee, Petrus.” zeiden de anderen.
Zij gingen meteen aan boord van het schip; en in die nacht vingen zij niets. Wat een teleurstelling, de hele nacht hard gewerkt, en niet één vis gevangen!
Ongetwijfeld hebben de discipelen gedacht aan die andere keer. Het was in het begin van hun discipelschap. De situatie was toen hetzelfde. Maar Jezus kwam aan boord en alles veranderde. Hij zorgde voor een overweldigende visvangst. Zie Lucas 5. Dit wonder was destijds de aanleiding voor de discipelen om alles achter te laten om Jezus te volgen. Voortaan zouden zij vissers van mensen zijn.
Waar denkt u aan bij de term: Vissers van mensen?