“..en Hij heeft het woord van de verzoening in ons gelegd.” (2 Korinthe. 5:19)
Gisteren zagen we een geweldig voorbeeld van vergeving van Jezus, zonder dat er iemand was die “sorry” zei of zonder dat iemand om vergeving vroeg. In dat voorbeeld zien we iets van wat vergeving daadwerkelijk betekent.
Vergeving is namelijk een eenzijdige keuze om de ander zijn of haar fout niet meer aan te rekenen. “Stop”, zeg je. “Dat kan niet, ik laat niet over me heen lopen. Vergeven kan toch niet ‘zand erover’ zijn? Alsof het niets uitmaakt, wat die ander deed?”
En dat klopt. Vergeven heeft niets weg van “zand erover” en met vergeven zeg je ook niet dat het niet zo erg was. Ik zal de eerder gegeven definitie aanvullen. Vergeving is de eenzijdige keuze om de pijn te lijden van het onrecht dat jou is aangedaan en de ander zijn of haar fout niet meer aan te rekenen.
“Dat is nog erger,” zeg je nu misschien. “Daar komt die ander wel heel gemakkelijk mee weg.” Op beide opmerkingen reageer ik ontkennend. Het is niet erger en die ander komt hier niet gemakkelijk mee weg. Met deze eenzijdige keuze is het niet klaar. Er komt nog veel meer. Ik hoop dat je geduld hebt en doorleest. Laten we ondertussen wel kijken naar iemand die precies snapte wat Jezus had gedaan aan het kruis. Stefanus werd vanwege zijn geloof gestenigd. Kun je je daar iets bij inbeelden? Wat er dan door je heen gaat en wat dat fysiek betekent? En deze Stefanus bad hetzelfde gebed: “Heer, reken hun deze zonde niet toe.”
Stefanus kende het geheim van de kracht en de pracht van vergeven. Hoe kijk jij naar Stefanus’ voorbeeld? Hij was een gewoon mens…