In ons dagelijks spraakgebruik is “hoop” iets positiefs, maar ook iets onzekers. Als we ergens op hopen, weten we niet zeker of het zal gebeuren. De Bijbel leert ons echter dat er een absoluut zekere en betrouwbare bron van hoop is: Gods karakter en beloften.
Waar hoop jij op?
Mensen hopen op allerlei verschillende dingen. Velen verlangen naar een comfortabel en zorgeloos leven. Ze hopen op een goede gezondheid, rijkdom en macht of op een goede baan, om een paar voorbeelden te noemen. Een hoopvolle houding kan helpen om het leven positief te blijven zien, ook als de dagelijkse realiteit soms taai is. Maar er is geen garantie dat mensen zullen krijgen waarnaar ze verlangen. Ze lopen het risico teleurgesteld te worden.
Bovendien zijn bovenstaande voorbeelden slechts tijdelijk. Die blijven hoogstens tot ons overlijden bestaan en kunnen van de ene op de andere dag verdwijnen. Mensen worden ziek, de beurs stort in en orkanen of aardbevingen verwoesten zorgvuldig onderhouden woningen. En zelfs als alles goed gaat: “Als de goddeloze mens sterft, vergaat zijn hoop, dan vergaat zelfs de allersterkste verwachting” (Spreuken 11:7). Als onze hoop alleen op aardse dingen gericht is, zijn we dus dwaas bezig.
Onze hoop in Christus
De Bijbel spreekt niet over hoop als een onzekere toekomstverwachting, maar als een solide fundament onder het leven van iedere gelovige. Paulus schrijft daarover in 2 Thessalonicenzen 2:16-17, “Onze Heere Jezus Christus Zelf en onze God en Vader, Die ons heeft liefgehad en ons een eeuwige troost en goede hoop gegeven heeft uit genade, moge uw harten vertroosten en u in elk goed woord en werk versterken.“
Paulus spreekt niet over de mensheid in het algemeen, maar over mensen die God kennen als “hun Vader” en Jezus als “hun Heere Jezus Christus”. Echte hoop vind je alleen bij Hem. Dat zegt ook Petrus: “Geprezen zij de God en Vader van onze Heere Jezus Christus, Die ons, overeenkomstig Zijn grote barmhartigheid, opnieuw geboren deed worden tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus Christus uit de doden” (1 Petrus 1:3).
In de Bijbel wordt hoop wordt in één adem genoemd met geloof en liefde (zie 1 Korinthe 13:13). Geloof overtuigt ons van dingen die we (nog) niet kunnen zien, maar die beloofd zijn door de God die ons liefheeft. Geloof geeft ons vertrouwen in Zijn Woord over het verleden, het heden en de toekomst. Geloof maakt de dingen waarop we hopen, reëel.
Een grote beloning die zeker zal komen
Deze verhouding tussen geloof en hoop maakt ook duidelijk waarop gelovigen hopen, namelijk op de goede dingen die God ons beloofd heeft voor de toekomst. En dat is een heleboel. Het omvat geestelijke zegeningen tijdens ons aardse leven, maar ook eeuwig leven in de nabijheid van de Heere op een nieuwe aarde waar geen zonde, lijden en dood meer zullen zijn. Die dingen kunnen we nu nog niet zien, maar door geloof kunnen we er toch zeker van zijn dat onze hoop vervuld zal worden.
In Efeze 1:17-19 en Efeze 2:4-7 lezen we over de alles overtreffende rijkdom van Gods genade die Hij ons zal schenken. Als christenen kunnen we in dit leven worstelen met de krachten van Satan en de zonde die nog steeds in ons hart woont. Maar niet alleen is onze beloning overweldigend groot, we kunnen er ook volkomen zeker van zijn dat we die beloning daadwerkelijk zullen krijgen. Numeri 23:19 zegt: “God is geen man, dat Hij liegen zou, of een mensenkind, dat Hij ergens berouw over hebben zou.” Alles wat de Heer heeft gesproken, zal tot vervulling komen.
Het voorbeeld van Abraham
Hoop op God is niet een vage verwachting of onzeker zoeken. Het is een vast vertrouwen op God en Zijn Woord. Om te zien wat dat betekent, kun je kijken naar Abraham. God had hem beloofd dat hij en zijn vrouw Sara een kind zouden krijgen en dat uit dit kind een groot volk zou ontstaan. Maar de jaren verstreken zonder dat er iets gebeurde. Abraham en zijn vrouw bleven kinderloos.
De Bijbel zegt over Abraham: “Hij is niet verzwakt in het geloof, en heeft er niet op gelet dat zijn eigen lichaam reeds verstorven was – hij was ongeveer honderd jaar oud – en dat ook de moederschoot van Sara verstorven was. En hij heeft aan de belofte van God niet getwijfeld door ongeloof, maar werd gesterkt in het geloof, terwijl hij God de eer gaf. Hij was er ten volle van overtuigd dat God ook machtig was te doen wat beloofd was” (Romeinen 4:19-21). Hij hoopte op God, tegen alle logica in. God vervulde deze belofte glorierijk. Toen Abraham honderd jaar oud was, werd zijn zoon Izak geboren. Uit dit kind ontstond een groot volk en uiteindelijk is hieruit de Here Jezus Christus geboren. Door Hem, onze Verlosser, kunnen wij ook geloof en vertrouwen hebben in God.