Waarom zeggen christenen ‘Jezus’ in plaats van ‘Jesjoea’ ?

Jezus Christus is de centrale persoon in de Bijbel. Het is cruciaal om Hem te kennen en te erkennen als onze Heer en Redder. Iedere christen zal het daarmee eens zijn (anders zouden ze zichzelf geen christen noemen). Sommige mensen beweren echter dat Zijn naam eigenlijk niet ‘Jezus’ was, maar ‘Jesjoea’, en dat het belangrijk is om de naam op de correcte manier te schrijven en uit te spreken. Laten we eens kijken waar deze discussie eigenlijk over gaat.

Jezus’ naam was niet uniek

De Bijbel maakt duidelijk dat Jezus Christus absoluut uniek is. Hij is de Zoon van God, de Messias. Hij is de Redder van de wereld. Filippenzen 2:9-11 zegt: “Daarom heeft God Hem hoog verheven en Hem een Naam geschonken boven alle namen, opdat in de naam van Jezus elke knie zich zou buigen, van hen in de hemel en op de aarde en onder de aarde, en elke tong zou belijden dat Jezus Christus Heer is, tot heerlijkheid van God de Vader. Dit betekent echter niet dat de naam ‘Jezus’ op zichzelf uniek was. De hoogste naam die Jezus ontving, is de titel ‘Heer’. Toen God Hem deze naam gaf, was dat een teken van Jezus’ absolute heerschappij als Koning van het universum.

De naam ‘Jezus’ was eigenlijk een veel voorkomende naam in Bijbelse tijden. In het Hebreeuws wordt het gespeld als יְהוֹשׁוּעֵ of יֵשׁוּעַ en het betekent ‘de Heer is redding’. We kunnen lezen over verschillende mensen met deze naam, bijvoorbeeld in Numeri 11:28; 1 Samuël 6:14; Haggaï 1:1 of Ezra 2:40. Toen een engel de komst van de Messias aan Jozef aankondigde, zei hij: “Je zult Hem de naam Jezus geven, want Hij zal Zijn volk redden van hun zonden” (Matteüs 1:21). Dus, toen de Zoon van God als menselijke baby werd geboren, kreeg Hij een heel gewone naam die bij Hem paste vanwege de betekenis ervan.

In de Bijbel wordt de naam Jezus vrij vaak gecombineerd met een andere naam of titel, zoals ‘Jezus Christus’ of ‘de Heer Jezus’. Mensen noemden Hem “Jezus van Nazareth, de zoon van Jozef” (zie Johannes 1:45) om Hem te onderscheiden van andere mensen met dezelfde naam.

Namen uitspreken en vertalen

Zoals ik al eerder zei, is de oorspronkelijke naam יֵשׁוּעַ . Omdat de meesten van ons geen Hebreeuws kennen, hebben we een transliteratie nodig om deze naam uit te spreken. Voor Engelse lezers zou dit ‘yeh-shoo’-ah’ zijn, voor Nederlandse ‘je-sjoe-wah’. Zelfs met transliteraties zullen mensen over de hele wereld het net iets anders uitspreken omdat elke taal zijn eigen unieke klanken heeft.

Dit geldt natuurlijk niet alleen voor de naam Jezus. Ik zal een voorbeeld geven uit mijn eigen familie. De officiële naam van mijn man is ‘Johannes’. In het dagelijks leven wordt dit afgekort tot ‘Johan’. In het Nederlands is dit een gewone naam die gemakkelijk uit te spreken is. Maar toen hij als kind naar een Engelstalig land verhuisde, duurde het niet lang voordat zijn naam veranderde in ‘John’. Het is dezelfde naam, maar een beetje anders gespeld en uitgesproken.

Jaren later verhuisden we naar Duitsland. Telkens als ik aan mensen werd voorgesteld, vonden ze het moeilijk om mijn naam te onthouden en uit te spreken. Soms namen we genoegen met iets dat leek op ‘Greta’ om ongemakkelijke situaties te vermijden. De naam van mijn man was niet zo problematisch. De meeste mensen spraken hem correct uit, omdat hij in het Nederlands en Duits bijna identiek is. Ze zouden echter wel een extra -n aan het einde toevoegen, omdat ‘Johann’ een veel voorkomende naam is in Duitstalige landen. We vonden het niet nodig om ze te corrigeren. Deze oplossing werkte prima voor de meeste praktische doeleinden. Op dezelfde manier werden de namen van onze kinderen uitgesproken ‘op een Duitse manier’, een beetje anders dan we gewend waren. Zulke kleine aanpassingen horen erbij als je in een ander taalgebied gaat wonen.

De naam van Jezus uitspreken en vertalen

In de Bijbel zien we iets vergelijkbaars. Terwijl het Oude Testament in het Hebreeuws werd geschreven, werd het Nieuwe Testament in het Grieks geschreven. Dus toen de woorden van de engel in Matteüs 1:21 werden opgetekend, werd de naam יֵשׁוּעַ geschreven als Ἰησοῦς . Grieks heeft niet dezelfde ‘sh’-klank als Hebreeuws, dus het kon niet letterlijk worden overgenomen. Bovendien hadden mannelijke namen in het Grieks meestal een afsluitende ‘s’ (en dit achtervoegsel kon veranderen als de naam in een andere naamval werd gebruikt, bijvoorbeeld als lijdend voorwerp, waardoor het in een -n veranderde). Later, toen de Griekse teksten werden vertaald naar het Latijn, werd de naam weergegeven als ‘Iesus’.

Op dezelfde manier moest elke andere taal waarin de Bijbel werd vertaald, een spelling kiezen die logisch was voor de lezers en door hen kon worden uitgesproken. Sommige talen bleven dichter bij de letterlijke spelling, andere pasten de spelling iets meer aan om overeen te komen met de oorspronkelijke uitspraak.

Laat me nog een paar voorbeelden geven om dit te verduidelijken:

  • In het Engels schrijven we ‘Jesus’. Fonetisch geschreven is dat [djie-zus]. Dat is hoe Engelstalige mensen het uitspreken.
  • In het Spaans is de spelling vergelijkbaar: ‘Jesús’. Maar de uitspraak is anders dan in het Engels. De tweede lettergreep wordt beklemtoond in plaats van de eerste. De ‘j’-klank lijkt meer op een ‘ch’ en de ‘ú’-klank op de ‘oe’ in het Nederlands. Je kunt het zelf proberen op deze website: https://www.pronouncenames.com/jesus.
  • In het Frans schrijven we ‘Jésus’. De klanken zijn vergelijkbaar met die in het Spaans, maar het Frans beklemtoont de eerste lettergreep, net als het Engels.

Ik zou nog veel meer talen op kunnen sommen, maar het principe blijft hetzelfde. Verschillende talen hebben verschillende manieren om woorden te schrijven en uit te spreken, inclusief namen. Maar ze betekenen allemaal hetzelfde ding of dezelfde persoon.

Is het belangrijk hoe we de naam van Jezus schrijven en uitspreken?

De Bijbel vertelt ons om “de naam van de Heer aan te roepen” om gered te worden (Handelingen 2:21). Maar het is helemaal niet belangrijk in welke taal we dat doen. God zal “een grote schare redden die niemand tellen kan, uit alle volken en stammen en talen” (Openbaring 7:9). Deze mensen hoeven niet eerst Hebreeuws te leren. Opvallend genoeg werd het Nieuwe Testament in het Grieks geschreven in plaats van in het Hebreeuws omdat dit een meer gangbare taal was geworden. Dit laat zien dat taal en spelling niet belangrijk zijn voor God. De boodschap van het evangelie is dat wel! Dit wordt ook bevestigd door het verhaal over Pinksteren in Handelingen 2:1-11, waar de apostelen het goede nieuws over Jezus verspreidden in de moedertaal van de mensen, zodat iedereen het duidelijk kon begrijpen.

Of je nu Engels, Nederlands, Duits, Hindi, Hebreeuws of Chinees spreekt – je bent geroepen om je knieën te buigen voor de naam van Jezus en te belijden dat Hij Heer is, tot eer van God de Vader (Filippenzen 2:9-11).

Deel artikel