“Wees sterk en moedig, wees niet bevreesd en niet ontsteld vanwege de koning van Assyrië […] Met ons is de HEERE, onze God, om ons te helpen en onze oorlogen te voeren.” (2 Kronieken 32:7-8 HSV)
Tijdens de eerste jaren van Hizkia’s koningschap was hij politiek succesvol. Hij bevrijdde zijn land van de overheersing door Assyrië en veroverde gebied op de Filistijnen. In het vierde jaar van zijn regering trok een Assyrisch leger op tegen Samaria, de hoofdstad van het tienstammenrijk. (Dit rijk was een deel van Israël; Hizkia regeerde over het andere deel, dat Juda heette). Na drie jaar werd Samaria ingenomen en veel inwoners gedeporteerd.
In het veertiende regeringsjaar van Hizkia kwamen de Assyriërs opnieuw, dit keer om Juda in te nemen. Dat was een serieuze bedreiging. Hizkia deed wat hij kon om zijn volk te beschermen: hij probeerde de aanval af te kopen, saboteerde de watervoorziening van de aanvallers, verstevigde de stadsmuren, bracht zijn wapenvoorraad op orde en benoemde legeraanvoerders. Toen dat allemaal gedaan was, riep hij zijn leger bij elkaar om hen moed in te spreken. Ze wisten allemaal dat het Assyrische leger veel sterker was. Maar, zei Hizkia, de Assyriërs hadden God niet aan hun kant staan! Dat was een cruciaal verschil in het voordeel van Israël.
Het volk voelde zich gesterkt door deze boodschap. Hun koning gaf het goede voorbeeld door zijn verantwoordelijkheid te nemen én te vertrouwen op Gods hulp.
De balans tussen “op God vertrouwen” en “je eigen verantwoordelijkheid nemen” kan ingewikkeld zijn. Hoe ga jij daar mee om en wat is daarin belangrijk voor jou?