“Wees mij genadig, o God, wees mij genadig,
want mijn ziel heeft tot U de toevlucht genomen;
ik neem mijn toevlucht onder de schaduw van Uw vleugels,
totdat de rampen voorbij zijn gegaan.” (Psalm 57:2)
Deze Psalm is geschreven door David in een periode waarin zijn leven voortdurend gevaar liep. Koning Saul regeerde toen over Israël, maar God had David al uitgekozen als zijn opvolger. Tegelijkertijd was David zowel politiek als militair succesvoller dan Saul, wat de jaloezie en woede van de koning alleen maar aanwakkerde. Saul was vastbesloten om deze bedreiging uit de weg te ruimen. Daarom was David steeds op de vlucht. Hij verborg zich in grotten in de woestijn, zocht soms bescherming in de omringende landen, maar vond nergens echte veiligheid.
Tegen die achtergrond klinken Davids indringende woorden tot God: “Ik neem mijn toevlucht onder de schaduw van Uw vleugels” (Psalm 57:2). Zoals een kuikentje schuilt onder de vleugels van zijn moeder, zo zocht David bescherming bij de Heere. Alleen bij Hem vond hij een werkelijk veilige schuilplaats.
Eeuwen later gebruikte de Heere Jezus hetzelfde beeld. Hij was verdrietig omdat veel Joden Hem afwezen. Hij wist dat er grote rampen op hen af zouden komen, en wilde hen daar graag voor bewaren. “Hoe vaak heb Ik uw kinderen bijeen willen brengen, op de wijze waarop een hen haar kuikens bijeenbrengt onder haar vleugels; maar u hebt niet gewild!” (Mattheüs 23:37).
Wat een contrast. David vond bescherming bij God. De mensen in Jezus’ tijd wezen die veilige schuilplaats af. Hoe zit dat met jou?