“Zoals een vader zich ontfermt over zijn kinderen, zo ontfermt de HEERE Zich over wie Hem vrezen. Want Híj weet wat voor maaksel wij zijn en blijft bedenken dat wij stof zijn.” (Psalm 103:13-14)
God heeft ons Zelf gemaakt. Daarom kent Hij als geen ander onze natuurlijke beperkingen. Bovendien zei Hij Zelf toen de eerste mensen Hem ongehoorzaam geworden waren: “Stof bent u en u zult tot stof terugkeren.” (Genesis 3:19) We verbeelden ons soms heel wat, maar ons leven is kort en kwetsbaar. We zijn sterfelijk en vergaan tot stof. Psalm 103 vergelijkt ons met een veldbloem die zomaar omvergewaaid wordt, of met gras dat wordt afgemaaid en verdort.
God weet hoe wij mensen in elkaar zitten. Hij is niet onder de indruk van onze grootspraak of eigendunk, “want Hij weet wat voor maaksel wij zijn.” (Psalm 103:14) Wat doet Hij vervolgens met die constatering? Maakt Hij misbruik van onze kwetsbaarheid? Integendeel! Hij overlaadt ons met schoonheid en geluk (vers 5). Hij blijft geduldig, liefdevol en genadig (vers 8). Hij vergeeft onze zonden (vers 12). Hij zorgt voor ons als voor jonge kinderen die afhankelijk zijn van de zorg van hun ouders. (vers 13) Wat een liefde blijkt hieruit!
God is betrokken op Zijn schepping, en wel in het bijzonder op ons mensen die geschapen zijn naar Zijn evenbeeld. Hoe ervaar jij dat? Geloof jij dat God geïnteresseerd is in jouw welzijn? Waarin merk je Zijn zorg op?