“Een mens stippelt zijn weg uit, de HEER bepaalt de richting die hij gaat.” (Spreuken 16:9 NBV21)
We zagen al dat onbeperkte autonomie problematisch is voor het samenleven met andere mensen. Als iedereen maximale vrijheid voor zichzelf claimt, botst dat met de vrijheid van anderen. Daarom is het goed dat er bepaalde kaders zijn.
Iets vergelijkbaars zien we vanuit God. De autonomie en verantwoordelijkheid die Hij ons geeft gaan ver, maar zijn niet onbeperkt. Absolute controle heeft alleen Hij Zelf. Hij schept de kaders waarbinnen wij ons leven kunnen vormgeven.
Sommige van die grenzen zijn duidelijk zichtbaar. Zo hebben we natuurkrachten maar beperkt in de hand — denk aan regen en droogte, stormen of aardbevingen — en is ons leven op aarde eindig.
Er zijn ook morele kaders die God ons oplegt. Hij wil bijvoorbeeld dat we onze medemensen net zo behandelen als we zelf behandeld willen worden. Zijn wetten begrenzen onze keuzevrijheid, maar scheppen tegelijk een raamwerk waarbinnen we tot bloei kunnen komen. Onze Schepper weet wat goed voor ons is. Als wij Zijn wetten in de wind slaan, leidt dat onvermijdelijk tot problemen voor onszelf of anderen.
En dan is er nog Gods actieve ingrijpen in de geschiedenis. Hij staat boven het wereldgebeuren en bestuurt wat er gebeurt. De Bijbel geeft daar vele voorbeelden van.
Al met al hebben we veel te kiezen, maar zijn er wel grenzen aan onze autonomie. Wat vind jij ervan dat God die grenzen bepaalt?