“Ik herinner u eraan de genadegave van God die in u is door de oplegging van mijn handen, aan te wakkeren. Want God heeft ons niet gegeven een geest van vreesachtigheid, maar van kracht en liefde en bezonnenheid” (2 Timotheüs 1:6-7 HSV).
Bij sommige stammen in het noorden van Argentinië is het haardvuur het middelpunt van het huis: het geeft warmte, licht, energie en bescherming. Hoewel het ’s nachts gedeeltelijk wordt gedoofd, wordt het ’s ochtends weer opgestookt door as te verwijderen en dunne takken toe te voegen. Dan brandt het snel weer.
Paulus schrijft aan Timoteüs een vergelijkbaar beeld: zijn gave was bedekt met as, bijna uitgedoofd. Het moest nieuw leven ingeblazen worden. Hetzelfde geldt voor ons. God heeft ons gaven gegeven, maar vaak maken vermoeidheid, routine of angst dat ze overwoekerd en inactief worden.
Vandaag is het tijd om op die sintels te blazen. God heeft je geen geest van lafheid gegeven, maar van kracht, liefde en bezonnenheid. Jouw gave is licht voor hen die in duisternis wandelen, warmte voor wie het koud hebben, kracht voor de zwakken. Als je het weer gaat gebruiken, worden velen om je heen gezegend en zal de Vader zich verheugen als hij de vruchten ziet.
De vijand wil je vuur doven, je nutteloos en kwetsbaar doen voelen. Maar God roept je op om op te staan, de as van je af te schudden en weer aan te wakkeren wat Hij in je heeft geplaatst. Wacht niet langer.
Wakker het vuur van jouw geestesgave weer aan! De wereld heeft het licht dat door jou heen schijnt, hard nodig!