“Waarom ben ik niet van de baarmoeder af gestorven, en heb ik de geest niet gegeven toen ik uit de buik naar buiten kwam?” (Job 3:11)
Het boek Job is geen verhaal om vrolijk van te worden. Een rijke, diep gelovige man raakt alles kwijt wat hij heeft: zijn bezittingen, zijn kinderen en zijn gezondheid. Berooid en ellendig zit hij op de puinhopen van zijn leven. Hij ziet geen uitkomst en kan Gods weg met zijn leven niet begrijpen. Altijd heeft Job geleefd in gehoorzaamheid aan God; waarom overkomt hem dan nu zoveel ellende? Waarom laat God dit toe?
In zijn intense verdriet en pijn verlangt Job naar rust. In een hartverscheurend betoog vraagt hij God om zijn geboorte ongedaan te maken. Hij wil niet meer leven. Hij verlangt naar het dodenrijk, want “zij van wie de kracht is uitgeput, rusten daar uit.” (Job 3:17) Vertwijfeld vraagt Job zich af: “Waarom geeft Hij [=God] het levenslicht aan een man voor wie zijn eigen weg verborgen is, en voor wie God de weg verspert?” (Job 3:23)
Door de eeuwen heen hebben mensen zich herkend in Jobs worsteling. Velen ervaren pijn, teleurstelling en verwarring. Soms zo sterk, dat ze verlangen naar de dood.
Job verwoordt wat er in zijn hart leeft. Keer op keer spreekt hij zich ook uit tegen de Heere God. Job houdt Hem verantwoordelijk voor zijn ellende.
Herken jij Jobs worsteling? Als jij gebukt gaat onder lijden, welke rol speelt God daar dan in?