“Zodra koning Hizkia dat hoorde, gebeurde het dat hij zijn kleren scheurde, zich in een rouwgewaad hulde en het huis van de HEERE binnenging. Verder stuurde hij Eljakim, het hoofd van de hofhouding, Sebna, de schrijver, en de oudsten van de priesters, gehuld in rouwgewaden, naar Jesaja, de profeet, de zoon van Amoz.” (Jesaja 37:1-2 HSV)
Hizkia’s voorzorgsmaatregelen om de Assyriërs af te weren, hadden onvoldoende succes. De vijand stond voor de muren van Jeruzalem. Koning Sanherib stuurde een groepje bevelhebbers om de inwoners van Jeruzalem ervan te overtuigen dat hun situatie hopeloos was en dat ze zich maar beter konden overgeven:
“Laat Hizkia u niet bedriegen en u niet op deze manier aansporen; geloof hem niet. Want geen enkele god van enig volk en koninkrijk heeft zijn volk uit mijn hand en de hand van mijn vaderen kunnen redden. Hoeveel te minder zal uw God u uit mijn hand kunnen redden?” (2 Kronieken 32:15 HSV)
Hun redevoering stond bol van de halve waarheden en lasterpraat over koning Hizkia en over de God van Israël — bedoeld om verwarring te zaaien en het moreel van het volk te breken.
In reactie op deze verbale aanval ging Hizkia naar de tempel, het huis van God. Hij vroeg ook de profeet Jesaja om te bidden dat God — die tenslotte Zelf ernstig was beledigd door de Assyriërs — het volk wilde redden.
Hizkia ging dus niet primair zelf in de verdediging, maar zocht hulp bij de Heere. Was dat een verstandige zet, denk je? Welke rol zou God kunnen spelen in politieke conflicten — toen, en vandaag de dag?