“Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest” (Lukas 23:46)
Er is een prachtige relatie tussen het eerste en het laatste van de zeven kruiswoorden. Van begin tot einde blijft de Zoon van God zich vastklampen aan de Vader door alles heen. In de duisternis die heerst, roept Jezus met luide stem: “Vader, in Uw handen beveel Ik Mijn geest”.
De eerste betekenis hiervan is de levensadem waarmee God de eerste mens uit het stof schept (Genesis 2:7). De tweede betekenis is de Geest waarmee Jezus gedoopt is in de Jordaan (Lukas 3:21-22). Jezus draagt de Heilige Geest, Gods Geest woont in Hem. Deze Geest geeft Hem alles om Zijn aardse taak uit te kunnen voeren. Nu Hij die taak heeft volbracht, geeft Hij de Heilige Geest aan God terug.
Deze uitroep is een bevestiging van de gemeenschap van Vader en Zoon. Voor Jezus is de dood de doorgang naar het Huis van Zijn Vader. Tijdens het afscheidsgesprek met Zijn leerlingen zegt Jezus tegen hen, dat Hij hen vooruit gaat om een plaats voor hen gereed te maken. Dat geldt voor allen die in Zijn Naam zullen geloven. Dat is ons toekomstperspectief. Met dit perspectief kun je ontspannen leven, gaan rusten voor de nacht, en inslapen als je sterft. Je zult door de dood heen ontwaken in het Huis van je Vader.
Met zijn laatste woord vertrouwt Jezus Zich toe aan de hoede van Zijn Vader. Wat een bemoedigend voorbeeld. Zo kun je sterven!