“Ik heb dorst!” (Johannes 19:28)
Aan het kruis lijdt Jezus gruwelijke lichamelijke pijn. Dit wordt verzwaard door een kwellende dorst. Daarom roept Hij met een gebarsten stem: “Ik heb dorst”. Een spons gedrenkt met zure wijn wordt aan het boveneind van een hysopstengel bevestigd en naar zijn mond gebracht, als enige mogelijkheid om Hem nog iets te drinken te geven.
Nog in Zijn dorst wil Jezus de Schrift vervullen. In Psalm 22:16 en sterker nog in Psalm 69:22 wordt over dorst gesproken. Dit is al de derde verwijzing naar Psalm 69 door Johannes (eerder in 2:17 en 15:25).
Honger en dorst zijn in dit evangelie beeld van Jezus’ verlangen om de wil van Zijn Vader volkomen te vervullen (eerder in 4:34; 18:11). Hij lijdt hevige dorst om voor hen die in Hem (zullen) geloven een fontein van levend water te zijn (zie Johannes 4:10-15; 7:37-39). Hij die het levende water geeft door Zijn Geest, moet nu zelf dorst lijden. Zo komt de Schrift tot zijn diepere vervulling.
Jezus verbindt zich met hen die in de Schrift hun lijden hebben uitgeklaagd, daarmee tot God komen en het voor Hem neerleggen. Bedenk dat Jezus als geen ander weet dat Hij in dit lijden een roeping van God vervult. Maar dit doet niets af aan de realiteit van Zijn lijden en van Zijn verbondenheid met Zijn volgelingen.