“Wees gastvrij voor elkaar, zonder morren.” (1 Petrus 4:9)
Als concreet voorbeeld van liefde noemt Petrus gastvrijheid, letterlijk liefde-voor-vreemden. Dat is een prachtige manier om te gehoorzamen aan Gods eeuwenoude gebod om “je naaste lief te hebben als jezelf.”
Als je iemand hartelijk ontvangt, stel je je hart voor hem of haar open. Vandaar dat we gastvrij moeten zijn zonder te klagen, als een uiting van oprechte naastenliefde.
In Mattheüs 25:34-40 zegt Jezus dat iedere daad van gastvrijheid en naastenliefde die wij bewijzen aan één van Gods kinderen, door Hem wordt gewaardeerd alsof we die rechtstreeks aan Jezus Zelf hebben bewezen. Als je dus een vreemdeling gastvrij onthaalt, een hongerige te eten geeft of een eenzame gevangene bezoekt, is het alsof je Jezus in je huis ontvangt, met Hem eet en tijd met Hem doorbrengt. Zo krijgt een onopvallende daad van naastenliefde ineens veel meer gewicht!
Gastvrijheid is niet alleen bedoeld voor mensen die hulp nodig hebben. Het is ook een mooie manier om de onderlinge verbondenheid van gelovigen te beleven en te versterken. In de vroege kerk was dat heel zichtbaar: omdat er nog geen kerkgebouwen waren, kwamen gelovigen samen in elkaars huizen om het avondmaal te vieren en met elkaar te bidden.
Op welke manier kun jij gastvrijheid in de praktijk brengen? Wat vraagt dat van je, en welke zegen zou het met zich mee kunnen brengen?