“Maar wij verlangen ernaar dat ieder van u dezelfde inzet toont, tot volle zekerheid van de hoop, tot het einde toe, opdat u niet traag wordt, maar navolgers bent van hen die door geloof en geduld de beloften beërven.” (Hebreeën 6:11-12)
Hoe vaak krijgt u nog waarschuwingen? Af en toe een boete van het CJIB? Een kleine aanwijzing van een boa? Hoe is dat in de kerk, als het Woord opengaat? Confronteert ons de boodschap, of gaan we de confrontatie niet meer aan?
In deze brief klinken de waarschuwingen luid en duidelijk. In hoofdstuk 3 drong de schrijver al ernstig aan op het blijven volharden in het geloof, in hoofdstuk 5 en 6 gaat de auteur daarop verder. Het is noodzakelijk dat we in het geloof blijven. Als je het geloof vaarwel zegt, waarschuwt de auteur, dan is de kans wel heel erg klein dat we jou hier ooit nog terugzien. Dat is onmogelijk, stelt de auteur zelfs. Zo moeten we woorden opvatten en zo moeten we daar ook naar luisteren. Misschien speelt u met de gedachte om ermee te stoppen. De moeiten en tegenslagen worden u teveel. U voelt duisternis in uw hart en alle hoop op een mooie toekomst is weg.
Herinner je dan de beloften van God. Doe de Bijbel open en lees van Abraham en de belofte die God Hem gaf. Is die belofte uitgekomen? Ja, heel duidelijk. Abraham kreeg een zoon en die zoon kreeg weer een zoon en zo is een groot volk ontstaan. En dat volk woont nog steeds in het land wat God aan Abraham heeft toegezegd. De belofte aan iedere christen is dat God hem welkom zal heten in de hemel. Daar zullen we altijd bij Jezus mogen wonen. Geeft dat vooruitzicht u nieuwe hoop?