“Zoals een arend zijn nest opwekt,
boven zijn jongen zweeft, zijn vleugels uitspreidt, ze pakt en ze draagt op zijn vlerken, zo heeft alleen de HEERE hem geleid, er was geen vreemde god bij hem.” (Deuteronomium 32:11-12)
In het boek Deuteronomium blikt Mozes terug op de veertigjarige reis die hij maakte met het volk Israël. In opdracht van God had hij het volk uit Egypte geleid, dwars door de woestijn heen, naar hun nieuwe thuisland Kanaän. God wees hen overdag de weg met een wolkkolom en verlichtte hun weg ‘s nachts met een vuurkolom. Hij gaf hen Zijn wetten op de berg Sinaï. Hij voorzag in eten en drinken. Hij beschermde het volk tegen vijanden. En Hij zorgde ervoor dat ze uiteindelijk op hun bestemming aankwamen.
Deze zorg doet Mozes denken aan een arend die een nest jongen heeft. Als ze nog klein zijn, worden de jongen in het nest gevoerd en verzorgd. Maar ze moeten ook leren vliegen. De moedervogel vliegt boven het nest en de jongen doen haar na door met hun vleugels te fladderen. Later moeten ze ook daadwerkelijk het nest uit. Omdat ze nog niet meteen goed kunnen vliegen, blijft hun moeder in de buurt. Als ze dreigen te vallen, draagt ze hen op haar vleugels terug naar het nest.
Zoals een vogel maar één moeder heeft die voor hem zorgt, zo heeft Israël maar één God die hen beschermt. Alle reden dus om Hem trouw te blijven!
Op welke manieren ervaar jij dat God voor jou zorgt?