“En zij viel onmiddelijk voor zijn voeten neer en gaf de geest.” (Handelingen 5:10)
Bovenstaand vers schetst een afschuwelijk beeld. Nadat eerst Ananias dood neerviel en werd begraven, stierf nu ook zijn vrouw Safira, voor de voeten van Petrus. Dit was een inktzwarte dag in de geschiedenis van de kerk. En toch… is dit verhaal ook een teken van Gods trouw.
Stel je eens voor dat God niet had ingegrepen. Dan had satan zijn zin gekregen en was de kerk van binnenuit uitgehold door schijnheiligheid. Er zou niets overgebleven zijn van de onderlinge liefde en de hartelijke eenheid van de gelovigen. De hypocrisie die mensen van buiten de kerk ook vandaag de dag (terecht!) zo vreselijk tegenstaat, zou diep wortel hebben geschoten en de goede reputatie van de eerste christenen — en daardoor ook van hun God — volledig hebben geruïneerd. Op die manier zou de satan de gemeente hebben vernietigd en de verspreiding van het Evangelie grote schade hebben toegebracht.
Maar God doorzag het gevaar en beschermde Zijn gemeente. Hij had beloofd voor Zijn gemeente te zorgen, ook nu Jezus niet meer fysiek op aarde is. Niet Petrus, maar de Heere God Zelf doodde Ananias en Safira. Hij liet deze geschiedenis in de Bijbel opschrijven als waarschuwend voorbeeld, en tegelijk als bewijs van Zijn trouw. Hij geeft de boze geen ruimte en laat niet toe dat Zijn gemeente wordt beschadigd.
Hoe is dat vandaag, denk je? Hoe wordt de kerk nu door God beschermd?