“Waarom hebt u dan het woord van de HEERE veracht, door te doen wat slecht is in Zijn ogen? U hebt Uria, de Hethiet, met het zwaard gedood. Zijn vrouw hebt u tot vrouw genomen en hem hebt u door het zwaard van de Ammonieten gedood.” (2 Samuel 12:9)
David was een man naar Gods hart, zoals we eerder hebben gelezen. Hij hield zich aan Gods geboden. En dan lezen we plotseling een verschrikkelijk verhaal: David had een oogje op een getrouwde vrouw, maakte haar zwanger en probeerde dat vervolgens te verbergen door haar echtgenoot terug te roepen van het slagveld. Maar deze echtgenoot weigerde om naar huis te gaan en met zijn vrouw naar bed te gaan zolang zijn collega-soldaten nog in het open veld waren. Daardoor was voor iedereen duidelijk dat de ongeboren baby niet van hem kon zijn. Toen regelde David dat hij in de strijd gedood werd en trouwde zelf met de vrouw.
Overspel, moord, bedrog… niet precies wat we zouden verwachten van “een man naar Gods hart”. Kennelijk was David net zo goed een zondaar als wij allemaal. Hoewel het zijn verlangen was om de Heere te dienen, was hij niet immuun voor slechtheid en verdorvenheid. En dat zag God niet door de vingers.
David was zich er zelf van bewust dat geen enkel mens uiteindelijk aan Gods standaard voldoet. In Psalm 14 en 53 schrijft hij: “De HEERE heeft uit de hemel neergezien op de mensenkinderen (…) er is niemand die goeddoet, zelfs niet één.”
Ben jij het eens met deze conclusie, of denk je dat David te pessimistisch is? Welk effect heeft de onthutsende realiteit van de menselijke zondigheid op jou?