“Het is genoeg. Neem nu mijn leven, HEERE, want ik ben niet beter dan mijn vaderen.” (1 Koningen 19:4)
Elia had in zijn werk als profeet een hoogtepunt bereikt: na vele jaren maakte het volk Israël eindelijk massaal de keuze voor de enige echte God. Elia’s optreden was krachtig en onverschrokken. Hij liet 400 afgodenpriesters doden. Daarna bad hij intens om regen — het teken dat Gods oordeel was afgewend. Toen de lucht donker werd van regenwolken, rende Elia een eind vóór de koning uit richting diens paleis in Jizreël. En toen… was hij helemaal uitgeput.
Juist na dit hoogtepunt verloor Elia alle moed. Hij zag zichzelf als de enig overgebleven dienaar van God. Toen hij ook nog een doodsbedreiging ontving van koningin Izebel ging hij er als een haas vandoor, de woestijn in. Daar bad hij om te mogen sterven en viel in slaap onder een struik. Hij had alles gegeven. Hij kon niet meer.
Hoe reageerde God op Elia’s doodswens? Hij stuurde een engel die Elia kort en krachtig opdroeg: “Sta op, eet.” Versterkt door het eten liep Elia naar de berg Horeb om God te ontmoeten. Daar ontving hij correctie, bemoediging en een nieuwe opdracht.
Ben jij weleens volkomen uitgeput geweest? Wat deed dat met jou? Als jij het leven niet meer ziet zitten, zou je dan (net als Elia) baat kunnen hebben bij rust, versterkend voedsel en tijd met God? Waar zou je dat kunnen vinden?

