“Gedenk de sabbatdag, dat u die heiligt. Zes dagen zult u arbeiden en al uw werk doen, maar de zevende dag is de sabbat van de HEERE, uw God.” (Exodus 20:8-10)
God heeft de zevende dag gezegend (Genesis 2:3). Hij heeft die dag met vreugde begroet omdat Zijn schepping toen voltooid was. Vanaf dat moment heeft Hij deze dag afgezonderd als een rustdag.
Toen God de Wet aan Israël gaf, bevestigde Hij dat deze dag bijzonder is. Na zes dagen werken mocht het volk een dag rusten. Later is de christelijke gemeente de dag van Jezus’ opstanding (zondag) gaan vieren als rustdag.
Op die dag komt de gemeente samen om God te aanbidden. Zo oefent de gemeente zich in het leven met God. Daarom werken we die dag niet, behalve als iets echt noodzakelijk is of een daad van barmhartigheid. Daarin volgen we Israël, waar het hele volk de rustdag in acht moest houden.
God geeft ons dit gebod omdat wij al genoeg tijd hebben voor onszelf op de andere zes dagen. Op de zevende dag mogen we onze aandacht op Hem richten. Die rust zal ons goeddoen. Het is Gods dag, door Hem ingesteld, als een herinnering aan de schepping.
Door de sabbat te houden, eerde Israël zijn Schepper en onderscheidde het zich van volken die zelfgemaakte goden aanbaden. Ook wij worden geroepen om samen te komen met de gemeente van Christus op de dag van de Heer, om onze Schepper te eren. Daarin zullen we rijk gezegend worden.