“God echter bevestigt Zijn liefde voor ons daarin dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren.” (Romeinen 5: 8)
Psalm 103 is een lofpsalm op Gods genade. “Barmhartig en genadig is de Heere, geduldig en rijk aan goedertierenheid.” (vs 8). “Hij doet met ons niet naar onze zonden.” (vs 10) “Zo ver het oosten is van het westen, zo ver doet Hij onze overtredingen van ons.” (vs 12). Het mooist vind ik de verzen 13 en 14. In vers 13 lezen we hoe God Zich als een Vader ontfermt over de mensen die ontzag voor Hem hebben en Hem liefhebben. Nog mooier is de reden die vers 14 daarvoor geeft. “Want Hij weet waarvan wij gemaakt zijn en Hij blijft bedenken dat wij stof zijn.” Het eerste woord van vers 14 is dus “want”. Er staat niet “ondanks dat Hij weet dat wij stof zijn etc.” Dat maakt nogal een groot verschil. God wist waaraan Hij begon toen Hij ons Zijn liefde wilde geven. Het is voor Hem geen verrassing dat jij en ik zondig zijn en blijven. Hij heeft een realistisch beeld van ons. Voor mensen die nogal snel in gevoelens van veroordeling van zichzelf ronddolen kan dat een grote bevrijding zijn. God ontfermt Zich over jou, omdat Hij weet dat je dat nodig hebt en het anders niet redt.
Realiseer jij je ook dat ieder mens zonden blijft doen en gebrekkig blijft? Weerhoudt dat jou ervan om die ander lief te hebben of vergroot het jouw mededogen?
Jezus stierf al voor jou en mij toen wij nog geen flauwe notie hadden wat dat inhield. Laten wij daarom net als Hem richting die ander de eerste zijn om lief te hebben, ook als die ander jou nog niet ziet zitten. Verlangen naar recht mag, maar liefde geven is vaak de beste weg daar naar toe.