“>En zoals het voor de mensen beschikt is dat zij eenmaal moeten sterven en dat daarna het oordeel volgt,…” (Hebreeën 9:27)
De realiteit van de fysieke dood is onmiskenbaar. Maar niet iedereen geeft er dezelfde betekenis aan. Is de dood slechts een natuurverschijnsel dat onvermijdelijk tot het begrip leven behoort? Velen beweren van wel. Ze zijn van mening dat mensen ontstaan door het natuurlijke proces van conceptie en geboorte, en na een tijdje gewoon ophouden te bestaan als ze sterven.
De Bijbel is het daar niet mee eens. Die noemt de dood als “de laatste vijand die tenietgedaan wordt” (1 Korintiërs 15:26). De dood is iets droevigs en kwaads. Het maakte geen deel uit van Gods oorspronkelijke schepping, maar wordt veroorzaakt door zonde. En aan het einde der tijden zal de dood er niet meer zijn .
Maar tot die tijd is de dood ernstig. Het is een vijand. Bovendien zegt de Bijbel dat de dood niet het einde is. “Daarna komt het oordeel”, vertelt het boek Hebreeën ons. Wanneer mensen sterven, keert hun lichaam terug tot stof, zoals we allemaal weten. Maar onze ziel zal voor altijd leven, ofwel in eeuwig geluk in Gods tegenwoordigheid of in de hel, afhankelijk van onze relatie met de Heere God tijdens ons leven op aarde.
Gezien de ernst van de dood, denk je dat het oké is om er grappen over te maken?