“Verblijd u met hen die blij zijn, en huil met hen die huilen.” (Romeinen 12:15)
Het is heilzaam om je hart voor God uit te storten; Hem te vertellen wat er in je omgaat, je vragen voor Hem neer te leggen en Hem te smeken om hulp. We hebben gezien hoe dit de weg vrij kan maken voor nieuwe hoop en hernieuwd vertrouwen.
Maar soms zijn mensen daar amper nog toe in staat. Iemand kan zo overweldigd zijn door verdriet, of zo ontmoedigd na jarenlang uitzichtloos lijden, dat diegene nauwelijks nog kan bidden. Dan is het heel moeilijk om zo iemand te troosten of te helpen. Wij hebben immers ook geen oplossing en vaak geen antwoord op de kwellende vragen waarom God dat alles laat gebeuren! Misschien voelen we ons zo machteloos bij het zien van het overweldigende verdriet van de ander, dat we maar liever weg blijven…
Juist in zulke situaties kan het een zegen zijn om samen met – of namens de lijdende medegelovige een klaaglied te uiten. Dat kan in onze eigen woorden of met woorden uit de Bijbel; individueel of als groep. We mogen onze klacht voor God neerleggen en Hem vrijmoedig vragen om in te grijpen. Wij mogen ons vertrouwen in Hem verwoorden, ook als die ander dat op dat moment niet kan, om diegene te steunen in zijn of haar nood.
Zijn er mensen in jouw omgeving die hevig lijden? Zou jij met hen kunnen bidden?

